|
تاملی بر لایحه بازدارنده ایمنی زیستی |
|
|
کد مطلب: 32324, P.View: 5260
|
|
دكتر بهزاد قره یاضی*
|
|
۰۴ مهر ۱۳۸۷ |
مقدمه "به بیوتكنولوژی توجه ویژهای بكنید چون رشته مهمی است". "مقام معظم رهبری"
از منظر علم دوستی، علم پروری و تلاش برای دستیابی به فناوری، كشورهای جهان، سیاستمداران و ملل آن را دریك نگاه كلی می توان به دو دسته تقسیم كرد.
دسته اول انواعی از كشورها و ملل گستاخ، جسور، بلندپرواز، بی پروا، شجاع و علم دوست هستند. این كشورها برای توسعه مرزهای دانش تلاش فراوانی می كنند و ریسك همراه دستیابی به و استفاده از فناوری را هم می پذیرند، گروه گستاخ و متهور این دسته برای ارزیابی ریسك و مدیریت آن اهمیتی قائل نیستند و گاهی فجایعی را به بار میآورند كه جبران آن به زمان و منابع گسترده ای نیاز دارد. اما برخی از ملل این دسته با وجود بلند پروازی، شجاعانه ریسك همراه استفاده از فناوری را میپذیرند و با به حداقل رساندن، آن را مدیریت میكنند.
دسته دوم كشورهای ترسو، "محتاط"، دانایی هراس، دانایی ستیز و "منتظر" هستند. این كشورها با ترس از اشتباه یا ریسك زیست محیطی و آثار ناشناخته یك فناوری جدید، اول منتظر می مانند تا دیگران صاحب فناوری بشوند و از آن استفاده كنند و بعد و به زعم خود بدون هرگونه ریسكی آن را مورد استفاده قرار دهد. بیشتر ابداعات بشری، توسعه مرزهای دانش، و فناور های امروز حاصل تلاش كشورهای دسته اول است. مللی كه اگرچه دستاوردهای آنها گاهی تحت عنوان ساختار شكنی مورد مذمت دسته دوم قرار می گیرد ولی در انتهای كار پیروز میدان هستند. این كشورها منابع طبیعی و انسانی را از آن خود كرده و مانع از دستیابی دیگران به آن فناوری ها می شوند و در نهایت منافع شجاعت (و حتی گستاخی) خود را در صدور دانش فنی و محصول نهایی به كشورهای دسته دوم از آن خود می كنند.
روحیات ملل مختلف و به ویژه رهبران آنها در زمانهای مختلف از منظر مورد بحث ایستا نیستند. آنها ممكن است در دوره های خاصی متحول شده و جزو كشورهای دسته اول و در دوره ای دیگر خمود شده و جزو كشورهای دسته دوم محسوب شوند. مطالعه تاریخ توسعه علمی ملل مختلف نشان دهنده انطباق پیشرفت های علمی و دستاوردهای غیر قابل انكار ملل با روحیه شجاعت؛ و عقب ماندگی و وابستگی آنها با روحیه "احتیاط" و جبن دارد.
بارزترین مثالی كه در حال حاضر می توان از آن نام برد دستیابی كشورهای مختلف به "فناوری هسته ای" است. كشورهای گستاخ و ساختار شكن به این فناوری دست یافتند، آن را به انحصار خود درآوردند و از آن استفاده جنایتكارانه كردند. سپس همین كشورها به بیان نكات منفی و "آثار سوء جانبی" این فناوری پرداخته و جهان را مجاب كردند كه باید برای كنترل این فناور "پروتكل" بنویسند تا ضمن "توزیع منافع" این فناوری از "خطرات" آن جلوگیری شود. اما كشورهای محتاط، از ابتدا ترسیدند، ریسك نكردند و حاضر نشدند "محیط زیست" و "سلامت مردم" خود را به خطر بیندازند. آنها منتظر ماندند تا فناوری به بلوغ خود برسد و علاوه بر استفاده های جنایتكارانه منافع آن نیز معلوم شود. اما اكنون همین كشورها برای استفاده های بشردوستانه از همین فناوری باید از كسانی كه سابقه استفاده جنایتكارانه از آن را دارند اجازه بگیرند.
كشور ایران كه سیاستمداران و تصمیم سازان آن، به ویژه در حكومت های قاجار و پهلوی به كشوری محتاط و جبون تبدیل شده بود، در زمان ظهور این فناوری اسیر "مدیران غافل و جبون و دانشمندان محتاط" شده بود كه موجب عدم دستیابی ایران به این فناوری شدند.
پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام فقید حكایت از تحول ملتی دارد كه برای احقاق حقوق خود در همه عرصه ها به پا خواسته است. این روحیه كه به درجات متفاوت امروز نیز ادامه دارد و به ویژه در سایه حمایت گسترده ای كه رهبر معظم انقلاب از توسعه فناوری های نو به عمل می آورند، در عرصه های علمی و بین المللی نمود ویژه ای یافته است. افزایش سهم ایرانیان از تولید دانش جهانی، تلاش برای دستیابی به فناوری هسته ای و فناوری های نو نظیر استفاده از سلولهای بنیادین، نانوتكنولوژ ی و بیوتكنولوژی مدرن (مهندسی ژنتیك) نمونه هایی از دستاوردهای این روحیه شجاعت و "تردید زدایی" در عرصه های علمی هستند. اكنون ملت ایران در دو مرحله مختلف از ظهور و بلوغ چند فناوری قرار دارد. 1) مرحله بلوغ فناوری هسته ای و تكامل پس از بلوغ آن.و 2) مرحله ظهور و بلوغ فناوری های نانو و بیوتكنولوژی به ویژه مهندسی ژنتیك و استفاده از محصولا تراریخته. ایرانیان مصمم هستند با وجود هزینه های بالا، به همه این فناوری ها و فناوری های دیگر دست یابند و از آن استفاده كنند.
دستیابی به فناوری هسته ای هزینه های خود را داشته است زیرا در مرحله ظهور و بلوغ آن "احتیاط" و "غفلت" را برگزیده بودیم. دستیابی به مهندسی ژنتیك و محصولات تراریخته چنانچه امروز "احتیاط" پیشه كنیم نیز در آینده ای نه چندان دور هزینه زیادی را برای ملت ایران به دنبال خواهد داشت. در آینده نه چندان دور باید علاوه بر وارد كردن محصولات نهایی تراریخته كه هم اكنون نیز آغاز شده است همچون فناوری هسته ای هزینه های جانبی آن را نیز بپردازیم.
فناوری مهندسی ژنتیك از دهه 1970 میلادی آغاز شد. در دهه 1980 مهندسی ژنتیك گیاهان انجام شد. در دهه 1990 اولین گیاهان تراریخته به تولید انبوه رسیده و مورد مصرف عمومی قرار گرفتند. در انتهای 1997 بیش از 114 میلیون هكتار از اراضی جهان به كشت محصولات تراریخته اختصاص یافت. در ایران نیز دستاوردهای دانشمندان متعدد ایرانی آوازه جهانی پیدا كرد. این دستاوردها ناشی از تحول روحی و شجاعت ملت و رهبران آن در دو دهه گذشته بوده است. اما در سال های اخیر اراده نانوشته ای برای بازدارندگی این فناوری ها به صورت نهانی اما مصمم و مستمر بوجود آمده است. این اراده همانند اراده ای كه مانع دستیابی ایرانیان به فناوری هسته ای در زمان نضج آن شد هم ریشه خارجی و هم ریشه داخلی دارد. ریشه خارجی مخالف دستیابی ایران به فناوری مهندسی ژنتیك و انگیزه های آن كاملا مشخص و بی نیاز از توضیح است. پیشگیری از ادامه تحصیل ایرانیان در رشته های حساس مهندسی ژنتیك و عدم ارسال تجهیزات و مواد حساس به بهانه های مختلف و تدوین پروتكل های پیچیده و ... نمونه هایی از ارداه خارجی برای بازدارندگی است. اما در داخل، با فرض عدم هرگونه ارتباط و خط گیری مخالفین استفاده از محصولات تراریخته با بیگانگان، دو دسته مانع پیشرفت این فناوری هستند. دسته اول افراد ناآگاه و "محتاط" و دسته دوم افراد "خصلتی" با انگیزه های شخصی و متفاوت هستند. تلاش هماهنگ این مخالفین داخلی كه به طور ناخواسته منطبق با اراده بیگانگان شده است، منجر به تصویب لایحه ای در هیئت وزیران شده است كه "لایحه قانون ملی ایمنی زیستی" نامیده می شود.
این لایحه بازدارنده كه با مخالفت قاطع انجمن های علمی ایمنی زیستی، بیوتكنولوژی، ژنتیك و تعداد بسیاری از متخصصین و كارشناسان كشور روبرو شده است، بدون كوچكترین اهمیتی به این دیدگاه كارشناسان تقدیم مجلس شورای اسلامی شده و در دستور كار قرار دارد. تصویب این لایحه موجب عقب افتادن كشور در زمینه مهندسی ژنتیك و تولید محصولات تراریخته و تبدیل كشور به واردكننده محض و مطلق این قبیل محصولات خواهد شد. این لایحه قابلیت اصلاح ندارد و از انتظار جامعه علمی ذیربط كشور این است كه نمایندگان دلسوز و علم پرور مجلس شورای اسلامی با كلیات آن مخالفت كنند. این انتظار به حق جامعه علمی كشور است كه به احترام رهبر معظم انقلاب، لا اقل امسال و در سالی كه با عنوان "نوآوری و شكوفایی" مزین شده است، با تصویب این لایحه ضد توسعه علمی مانع جدیدی پیش روی "شكوفایی" این شاخه از "نوآوری" های علمی ایجاد نكنیم.
اكنون زمان تشخیص نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی است كه یا آنگونه كه رهبر معظم انقلاب فرموده اند توجه ویژه ای به بیوتكنولوژی داشته باشند یا مصداق لعن و نفرین آیندگان باشند؛ آیندگانی كه همچون رهبر فرزانه انقلابمان بر سرشان فریاد خواهند كشید كه: "لعنت خدا بر آن كسانی كه در هنگام خود، اولویت علم و تحقیق را در این كشور نفهمیدند و كشور را عقب نگه داشتند." "مقام معظم رهبری در دیدار با اعضای هیئت دولت در آستانه نیمه شعبان 1386"
*رئیس انجمن ایمنی زیستی ایران
|