|
تاريخ انقلاب را سياه نکنيم |
|
| کد مطلب: 51133, P.View: 5250
|
سید مراد پیراحمدی
|
|
۱۸ مرداد ۱۳۸۸ |
|
پرده اول: آقای احمدی نژاد در شب مناظره با آقای موسوی، تلاش نمود که عملکرد دولتهای پیش از خود یعنی دولتهای موسوی، هاشمی و خاتمی را زیر سوال ببرد. ایشان "فساد" در دولت های قبل و بریز و بپاشها در درون آن دولتها و نیز ناکارآمدی آنها را به سختی مورد انتقاد قرار داد. به این ترتیب عملکرد تمامی دولتهای پس از انقلاب تا سال 84 که آقای احمدی نژاد به ریاست جمهوری رسید، ملکوک گردید و تصویر سیاهی از آنها به جامعه ارائه شد. لذا نه تنها عملکرد نظام جمهوری اسلامی در سالهای پس از انقلاب در قوه مجریه مورد ابهام و اتهام قرار گرفت، بلکه از این طریق به بسیاری از ارکان و شخصیت های نظام، و در راس آنها رهبران جمهوری اسلامی ایران نیز اتهام وارد شد.
چون چنین تصویری ناحق بود و آثار منفی ناامید کننده نیز داشت از همین رو مقام معظم رهبری در خطبه معروف نماز جمعه، این برخورد رئیس جمهور را رد کرده و از عملکرد دولتهای پس از انقلاب، صرفنظر از قصور و تقصیرهایی که کم و بیش در همه دولتها وجود دارد، دفاع کرده اند. تا بگونه ای وانمود نشود که تاریخ انقلاب نه از سال 57، بلکه از سال 84 آغاز شده است!
پرده دوم: حوادث تلخ پس از انتخابات، به گونهای پیش رفت که مجددا نام مسئولان دولت های قبل (موسوی، هاشمی و خاتمی) در کنار هم قرار گرفت و این سه نفر در برخی رسانهها به عنوان عناصر اصلی اغتشاشات و حتی براندازی متهم شدند. سخن ما در خصوص اشتباهات و خطاهای سیاسی این افراد در حوادث پس از انتتخابات نیست، هم چنان که جای بحث از تقصیرها و قصورهای دولت های مذکور هم اینجا نیست، بلکه جان کلام این است که هدف اصلی، یعنی به زیر سوال بردن دوران پس از انقلاب، عملا دارد صورت اجرایی به خود میگیرد و در حال حاضر چهره تمامی دولتهای پس از انقلاب - از بنی صدر خائن تا پایان دوران آقای خاتمی - در هاله ای از خیانت، تردید و ابهام قرار دارد. چنان شده است که دیگر کسی نمیتواند با افتخار در مجموع از عملکرد تمامی دولت های پس از انقلاب تا سال 84 دفاع کند. اگر تاکنون از دوران ریاست جمهوری کوتاه بنی صدر به عنوان یک برهه تاریک پس از انقلاب نام میبردیم، حالا باید با شرمساری از 24 سال دولت های پس از بنی صدر یاد کنیم. زیرا تلاش زیادی صورت گرفت تا تصویر این سه رئیس دولت نیز به عنوان عناصر پس پرده جریان نفاق جدید و برانداز و اختشاشگر به مردم معرفی شود.
به راستی ما به کجا می رویم؟ آیا سیاست مداران و دوستاران انقلاب به این مهم اندیشیده اند که هزینه ایراد چنین اتهامات سنگینی به چه قیمتی برای عملکرد نظام در سالهای پس از انقلاب تمام میشود؟ البته به برخی عملکردهای این سه شخصیت در حوادث پس از انتخابات ایرادات جدی وارد است که جداگانه ارزیابی سیاسی میخواهد؛ اما باید دقت نمود که "خطِ" نفی تاریخ انقلاب اسلامی تا قبل از سال 84 توسط عده ای که اهداف خاصی دارند، عملا صورت تحقق به خود نگیرد.
|
|