در لحظه‌ای که آمریکا و رژیم صهیونیستی درباره ایران در حال تصمیم‌گیری‌اند، فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی کشور به دوقطبی‌سازی و حملات متقابل رفته است. این وضعیت خطرناک است و می‌تواند محاسبات دشمن را خراب کند.

 یک توضیح لازم

درباره حادثه‌ای در یکی از واحدهای پارس جنوبی گفتم باید بررسی شود و ممکن است حمله صورت گرفته باشد. نتیجه بررسی‌ها این است که آنچه رخ داده فعلاً نشانه‌ای از حمله بیرونی ندارد. برخی رسانه‌ها با بی‌دقتی سخنانم را طوری منتقل کردند که گویی وقوع حمله را قطعی دانسته‌ام؛ چنین نبود. حرف من ضرورت بررسی بود و بررسی انجام شد.

 خطر اصلی امروز

حجم اختلافات در کشور، به‌ویژه در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها، با میدان‌داری افرادی که کارشان زیستن در میان اختلاف‌هاست، ظرف ۱۲ روز گذشته رشد قابل توجهی کرده است. در شرایطی که دشمن در حال تصمیم‌گیری درباره ایران است، این سیگنال بسیار خطرناک است. امروز بیش از هر چیز به خویشتن‌داری نیاز داریم. همه حرف دارند و دعوا هیچ‌وقت تمام نمی‌شود، اما اکنون وقت آن نیست. کسانی که مردم را عصبانی و کلافه می‌کنند و این تصور را ایجاد می‌کنند که عقلانیتی در کشور حاکم نیست، خطرناک‌تر عمل می‌کنند؛ چون هم میان مسئولان شکاف می‌سازند و هم اعتماد مردم را هدف می‌گیرند.

 مذاکرات؛ تصویر نسبتاً شفاف

آقای قالیباف در گفت‌وگو با الجزیره و آقای رضایی در مصاحبه با المیادین، با ادبیات متفاوت اما مضمون مشابه، سه نکته را روشن کردند:

۱. طرح آمریکا رد شد، زیرا حقوق ایران را شامل نمی‌شد.
۲. ایران طرحی هفت‌شرطی ارائه کرده که حاضر است در دو روز اجرا کند، اما پاسخ آمریکا تاکنون یا مبهم بوده یا فریبکارانه یا ناظر به شروط ایران رضایت‌بخش نبوده است.
۳. اگر شروط ایران به‌طور کامل محقق شود، تنگه هرمز باز خواهد شد و پس از آن درباره تثبیت حقوق هسته‌ای می‌توان مذاکره کرد؛ مذاکره‌ای که هرگز شامل خروج مواد هسته‌ای از ایران نخواهد بود.

 ایران وضعیت «نه جنگ و نه صلح» را ادامه نخواهد داد. محاصره را نه فقط اقدام جنگی، بلکه نوعی اقدام جنگی بسیار خشن می‌دانیم و تحمل نخواهیم کرد که دشمن مردم ما را در پروژه محاصره حذف کند. اگر لازم باشد، از همه ابزارها از جمله اقدام نظامی برای شکستن محاصره استفاده خواهیم کرد. همان‌طور که آقای قالیباف گفت، محاصره نه فقط اقدام نظامی، بلکه اقدام نظامی بسیار خشن است و چنین وضعی را نمی‌توان تحمل کرد.

 اگر مذاکرات به نتیجه نرسد

سناریو روشن است. ترامپ از سوی نتانیاهو تحت فشار است تا ضربه‌ای به ایران بزند. نتانیاهو موضوع را شفاف کرده که ایران در آستانه هسته‌ای شدن است و آمریکا و رژیم صهیونیستی نباید این را تحمل کنند. بنابراین دو حالت وجود دارد: یا ضربه نظامی زده می‌شود یا محاصره ادامه می‌یابد.

در حالت نخست، پاسخ ایران بسیار گسترده و شگفت‌انگیز خواهد بود و جنگ تا شکل‌گیری بازدارندگی پایدار ادامه می‌یابد. در حالت دوم نیز اگر محاصره ادامه پیدا کند، ما ضربه خواهیم زد و همه کسانی که در این داستان شریک‌اند باید هزینه بپردازند. تعارفی وجود ندارد. این حرف‌ها متعلق به چند ماه یا یک سال آینده نیست؛ ظرف همین هفته‌های آینده تعیین‌تکلیف می‌شود.

 تحول نظامی مهم

حجم قابل توجهی از اطلاعات نشان می‌دهد نتانیاهو به ارتش فشار می‌آورد و ظاهراً تصمیم گرفته به ایران حمله کند. برخی مقامات ارتش نیز با نامه مکتوب هشدار داده‌اند که چنین تصمیم‌هایی در اختیار او نیست. این نشان می‌دهد قصه جدی است. به نظر می‌رسد نتانیاهو ترامپ را تحت فشار گذاشته که در بازه زمانی حدوداً دو هفته‌ای تصمیم بگیرد؛ و پیام پشت پرده او این است که اگر تو تصمیم نگیری، من تصمیم خواهم گرفت. نتانیاهو قبلاً نشان داده که این ریسک‌ها را می‌کند و این احتمال جدی است که در لایه‌ای عمیق‌تر با آمریکا توافق شود که نتانیاهو اقدام کند، آمریکا خود را کنار بکشد و بعد به عنوان کمک به رژیم وارد جنگ شود، بدون اینکه هزینه سیاسی مستقیم بر ترامپ تحمیل شود.

در چنین حالتی، جنگی در می‌گیرد که رژیم و آمریکا هر دو در آن مشارکت خواهند داشت. ما برای این وضعیت آماده‌ایم و این بار چیزی از رژیم اسرائیل باقی نخواهد ماند. در لحظه شروع جنگ نیز به نظر من باید رونمایی جدیدی از آینده برنامه هسته‌ای ایران صورت بگیرد.

 نقطه پیروزی

ما در نقطه پیروزی قرار داریم و این روزها و ساعت‌ها بسیار حساس است. تعیین‌کننده نهایی دو چیز است: آمادگی ما برای پاسخ به دشمن و وحدت داخلی.

اگر این روزها را دوام بیاوریم و همان بلوغی را که ملت ایران در ۱۷ تا ۱۸ ماه گذشته نشان داده حفظ کنیم، دشمن چه بجنگد و چه نجنگد، چاره‌ای جز تسلیم در برابر ایران ندارد. اتفاق بزرگ این است که دو قدرت اتمی دنیا به ایران حمله کردند و نهایتاً مجبور شدند در برابر ایران تسلیم شوند و ایران حتی راه‌های فرار را بر آن‌ها بست.