بازگشت ترامپ از چین با دست خالی
روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:
سران سه کشور چین، روسیه و آمریکا در حاشیه اجلاس اپک در شنژن چین، بیانیهای منتشر کردند که رسانههای چینی آن را «بیانیه صلح» نامیدند.
سران چین و روسیه علاوه بر اینکه با دست و پا زدن ترامپ در باتلاق جنگ ایران مشکلی ندارند، در عمل نشان دادهاند که وجود این جنگ را با منافع خود نیز در تضاد نمیدانند. بنابراین، برخلاف انتظارات اعلام شده توسط فعالان سیاسی بینالمللی و رسانههای غربی و عربی، اتفاق خاصی در اجلاس سران سه کشور چین، روسیه و آمریکا در زمینه جنگ ایران نیفتاده و اگر در لایه پنهان اجلاس خبری وجود داشته باشد قاعدتاً نمیتواند منشأ اثر مهمی باشد. دونالد ترامپ نارضایتی خود از اجلاس شنژن را در موضعگیری منفی درخصوص تراشههای نیمهرسانای تایوان علیه چین به زبان آورد و با گفتن این نکته که فعلاً درباره جنگ ایران تصمیمی نمیگیرم و بعد از شروع سال جدید میلادی معلوم خواهد شد که چه میکنیم، نشان داد. این موضعگیری حکایت از ناکامی ترامپ در اجلاس شنژن و بازگشت او از چین با دست خالی دارد.
آنچه در اجلاس شنژن گذشت یکبار دیگر بر این واقعیت تأکید کرد که ایران باید به دو بازوی توانای قدرت دفاعی و دیپلماسی خود برای مقابله با توطئهها و تجاوزات تکیه کند. این دو بازوی قدرتمند وقتی از پشتوانه مردمی برخوردار باشند هیچ متجاوزی نمیتواند به هدف شوم خود برسد. این واقعیت را نادیده نگیریم که برای حفاظت از پشتوانه مردمی باید مشکلات معیشتی مردم را حل کرد و تمام ابزارهای ناراضیتراشی را از دست ناراضیتراشان گرفت و از هیچ تلاشی برای تحکیم وحدت فروگذار نکرد.
****
محاصره نباید برای واشنگتن ارزان تمام شود
فرهیختگان نوشت:
خبری غیررسمی که این روزها به صدر تیتر رسانهها آمده، بارگیری و انتظار یک کاروان از نفتکشهای ایرانی در خارک است که گفته میشود قرار است شکننده محاصره دریایی باشند. این خبرها میگویند ایران در حال آمادهسازی یک عملیات دریایی بیسابقه برای عبور از محاصره دریایی آمریکاست؛ عملیاتی که به گفته منابع خبری، با اعزام کاروانی از نفتکشها به سمت چین انجام میشود. گفته شده تهران به اطلاع کشورهای منطقه رسانده که در صورت هدفگیری این نفتکشها، به پایانههای نفتی در سراسر خلیجفارس حمله خواهد کرد. هنوز روشن نیست این خبرها تا چه حد میتواند درست باشد، اما نکته این است که آیا ایران برای شکستن محاصره دریایی راهی جز اعمال قدرت در میدان دارد؟
محاصره دریایی ایران ادامه دارد و پنجرههای دیپلماسی تاریکتر و حتی بستهتر از آن است که بتواند روزنه امیدی برای شکستن این محاصره نشان دهد. دیپلماسی در پرونده محاصره دریایی، دیگر نه راهحل است و نه حتی ابزار برای رسیدن به راهحل؛ یک مسکّن موقت است که تنها به دشمن فرصت میدهد فشار را تجدید و حتی شاید تشدید کند. آنچه تجربه تحریمها به ما آموخت این بود که آمریکا هرگاه نتیجه نگرفت، عقب ننشست، بلکه ادامه داد؛ محاصره نیز اگر برای واشنگتن ارزان تمام شود، هرگز با میز مذاکره و دستدادن پایان نخواهد یافت.
لذا پرسش واقعی این است؛ تهران چگونه میتواند هزینه حفظ این محاصره را برای آمریکا و متحدانش تا حدی بالا ببرد که تداوم آن غیرمنطقی شود؟ پاسخ در میدان است، نه در اتاقهای مذاکره؛ از بازدارندگی متقابل علیه زیرساختهای انرژی منطقه و به چالش کشیدن تنگه هرمز گرفته تا آمادگی برای اسکورت نظامی نفتکشها و رویارویی محدود با نیروی دریایی آمریکا.
****
کیهان: کابلهای اینترنت جهانی را قطع کنید
کیهان نوشت:
برخی از اخبار و گزارشها، از نگاه هوشمندانه مسئولان دستاندرکار جنگ به این میدان حکایت میکنند. دیروز تعداد قابل توجهی از منابع خبری مطرح دنیا اعلام کردند که جمهوری اسلامی ایران قصد دارد نفتکشهای خود را از محاصره خارج کرده و به سوی کشورهای خریدار اعزام کند و به نوشته «المانیتور» تأکید کرده است که حتی اگر یک گلوله نیز به سمت این نفتکشها شلیک شود، ایران تمامی پایانههای نفتی در سراسر خلیجفارس را هدف قرار داده و نابود خواهد کرد. این خبر در داخل کشور نیز مورد تأیید قرار گرفته است. بهعنوان نمونه، از قول سرلشکر رضائی، دبیر شورای عالی امنیت ملی نقل شده است که «پایان دادن به این وضعیت (حالت نه جنگ و نه صلح) دیگر محدود به مسیر دیپلماسی نیست و توسل به نیروی نظامی نیز در دستور کار است. دیگر نمیخواهیم نظارهگر محاصره و تهدید باشیم».
حمله به زیر ساختها و پایانههای نفت و گاز کشورهای همپیمان آمریکا در منطقه اگرچه یکی از اهرمهای قدرتمند برای شکستن محاصره دریایی آمریکاست ولی آمریکا و متحدانش پاشنه آشیلهای بسیار شکننده دیگری نیز دارند که ایران میتواند از آنها برای به زانو در آوردن حریف استفاده کند. بهعنوان مثال تنگه هرمز، فقط مسیر عبور کشتیها و شناورهای حامل نفت و گاز و کالای تجاری نیست. این هدیه الهی (به قول رهبر معظم انقلاب)، گنج گرانبهای دیگری در دل خود دارد که بهرهگیری از آن در جنگ تمامعیاری که با آن روبهرو هستیم اگر برای دشمن از مسدود ماندن تنگه هرمز خطرناکتر نباشد -که هست- دستکم کاربردی همسان بستن تنگه هرمز دارد. در عمق آبهای خلیجفارس و تنگه هرمز یکی از شاهراههای فیبر نوری بینالمللی جای گرفته است یعنی همان «ستون فقرات» اینترنت جهانی. شاهراهی که بیشترین ارتباطات اینترنت، تماسهای بینالمللی، تراکنشهای بانکی، سرویسهای ابری (icloud)، و حتی ارتباطات هوش مصنوعی و دیتاسنترها از همین کابلها عبور میکنند که کمترین خدشه بر آنها میتواند سیستم اینترنتی جهان را مختل کند و یا، بستن بابالمندب به روی کشتیهای وابسته به کشورهای متخاصم. در این زمینه، اگرچه مقاومت شجاع و توانمند یمن اعلام آمادگی کرده است ولی بابالمندب در تیررس موشکهای نقطهزن ما نیز قرار دارد.
****
آینده رسانه ملی مهمتر از موضوع رئیس بعدی این سازمان
حسامالدین آشنا درباره مدیریت صداوسیما نوشته است:
رئیس سازمان، چه در مسئولیت خود تثبیت شود و چه جای خود را به فرد دیگری بدهد، باید سازمانی را اداره کند که وظایف، اختیارات و حدود پاسخگویی آن معلوم باشد. به همین دلیل، تغییر یا تمدید ریاست را باید فرصتی برای تنظیم یک ترازنامه نهادی دانست: سازمان در آغاز دوره چه وضعی داشته، چه تصمیمهایی اتخاذ شده، چه منابعی صرف شده، چه نتایجی حاصل شده و کدام مسائل حلنشده به دوره بعد منتقل میشوند؟ این ترازنامه نباید فقط به گزارش خود رئیس متکی باشد. شورای نظارت باید ارزیابی مستقلی از آن ارائه کند. در غیر این صورت، هر رئیس با مجموعهای از ادعاهای موفقیت و فهرستی از مشکلات بهارثرسیده وارد سازمان میشود و با گزارش دیگری از دستاوردها و محدودیتها آن را ترک میکند؛ بیآنکه امکان مقایسه روشمند دورهها فراهم شده باشد...
اگر بعد از دهها سال، مسئله اصلی همچنان این باشد که چه کسی بر صندلی ریاست مینشیند و نه اینکه با چه اختیاراتی، تحت چه نظارتی، با چه منابعی و در برابر چه کسانی پاسخگوست، بحث درباره آینده صداوسیما همچنان ناقص خواهد ماند. رئیس سازمان را میتوان برای پنج سال انتخاب کرد؛ اما قانون اداره سازمان باید برای دورهای طولانیتر، نسبت قدرت، مسئولیت و پاسخگویی را روشن کند. و شاید مهمترین پرسش در پایان دوره هر رئیس این باشد:
چه چیزی را تحویل گرفت، چه چیزی را تحویل داد، چقدر هزینه کرد و چه نهادی، با کدام شواهد، این کارنامه را تأیید یا نقد کرده است؟
پاسخ به این پرسش، بیش از نام رئیس بعدی، به آینده حکمرانی رسانه ملی مربوط است.
****
جهان منتظر عبور نفتکشها از خارگ است
روزنامه اطلاعات نوشت:
گزارشهای مربوط به استقرار و آمادهسازی نفتکشها در جزیره خارگ، یکی از مهمترین تحولات روزهای اخیر است. خارگ شریان اصلی صادرات نفت ایران محسوب میشود و هرگونه تغییر در فعالیت آن پیامد مستقیمی بر درآمدهای نفتی کشور دارد.
اگر نفتکشها بارگیری شوند و بتوانند بدون برخورد نظامی از مسیرهای دریایی عبور کنند، این تحول میتواند نشانهای از کاهش محدودیتها و احتمال شکلگیری تفاهمی عملی میان طرفین باشد. با این حال، صرف حضور نفتکشها در خارگ به معنای رفع محاصره یا آغاز قطعی صادرات نیست. آنچه اهمیت دارد، خروج واقعی شناورها و رسیدن محمولهها به مقصد است.در سوی دیگر، افزایش تحرکات نظامی آمریکا و تهدیدهای متقابل تهران نشان میدهد که خطر تشدید درگیری همچنان وجود دارد.
واشنگتن از فشار اقتصادی و دریایی برای افزایش قدرت چانهزنی استفاده میکند و ایران نیز تلاش دارد از منافع اقتصادی و امنیتی خود دفاع کند.در چنین شرایطی، هرگونه برخورد مستقیم بر سر نفتکشها یا تأسیسات انرژی میتواند بحران را وارد مرحله خطرناکتری کند. با این حال، افزایش حضور نظامی آمریکا را نمیتوان بهتنهایی نشانه تصمیم قطعی برای آغاز جنگی گسترده دانست؛ زیرا قدرتنمایی نظامی میتواند بخشی از راهبرد فشار در مذاکرات نیز باشد.به نظر میرسد سه موضوع در روزهای آینده تعیینکننده باشد: سرنوشت نفتکشهای مستقر در خارگ، نتیجه رایزنیهای دیپلماتیک با میانجیگری کشورهای منطقه و رفتار نظامی ایران و آمریکا در خلیج فارس.
اگر عبور نفتکشها با کاهش حملات و ادامه مذاکرات همراه شود، میتوان از شکلگیری زمینههای یک توافق موقت سخن گفت. اما اگر مسیر صادرات نفت با برخورد نظامی مواجه شود، احتمال گسترش بحران افزایش خواهد یافت.در شرایط فعلی، هیچ سند رسمی و قابل اتکایی از توافق نهایی آمریکا، روسیه و چین برای پایان جنگ ایران و آمریکا منتشر نشده است. با این حال، تحولات خارگ و نشست قدرتهای بزرگ نشان میدهد که معادله جنگ تنها در میدان نظامی تعیین نمیشود؛ بلکه نفت، امنیت انرژی و دیپلماسی نیز نقش مهمی در آینده آن دارند.
اکنون پرسش اصلی این است: آیا حرکت نفتکشها از خارگ آغاز فصل تازهای از کاهش تنش خواهد بود یا به نقطه برخورد مستقیم تهران و واشنگتن تبدیل میشود؟ پاسخ این پرسش میتواند یکی از مهمترین نشانهها برای ارزیابی آینده جنگ باشد.
****
برادر ناتنی رضاپهلوی!
روزنامه همشهری نوشت:
حاشیههای غیراخلاقی خاندان پهلوی، حتی پس از گذشت نیم قرن هم پایان ندارد! این بار ادعایی جنجالی درباره روابط پنهانی محمدرضا پهلوی مطرح شده است!
محمد خردادیان در گفتوگو با یک رسانه مدعی شده محمدرضا پهلوی، زمانی که همسرش فوزیه باردار بوده، با دخترخاله خود رابطه پنهانی داشته است!
اما ماجرا به همینجا ختم نمیشود!خردادیان ادعا میکند سهراب محوی حاصل همین رابطه است و درواقع برادر رضا پهلوی محسوب میشود! بخش جالب ماجرا اینجاست که خردادیان پس از طرح این ادعا، ظاهرا در ترکیه مورد ضربوشتم قرار گرفته است. البته هنوز مشخص نیست این اتفاق ارتباطی با اظهارات اخیر او داشته یا خیر! خود خردادیان نیز در ویدئویی، ماجرای کتکخوردنش را تأیید کرده و پرسیده است: «پس آن دمکراسی که از آن حرف میزدید کجاست؟»
****
بهرهبرداری اسرائیل از ادعای کارشناس صداوسیما
پس از ادعاهای مطرح شده درباره احتمال حمله میکروبی، شیمیایی یا رادیو اکتیویی ایران به آمریکا که از سوی ایران تکذیب شد، شبکه ۱۴ تلویزیون اسرائیل حامی بنیامین نتانیاهو طی دو روز اخیر با مانور روی بخشی از اظهارات مصطفی خوش چشم در شبکه افق صداوسیما سعی کرد تا ایران را متهم به حمله شیمیایی و میکروبی کند.
سایت تابناک نوشت: کانال ۱۴ اسرائیل در همراهی با این ویدیو نوشت:مقامات ایرانی گزارشهای اطلاعاتی ایالات متحده را که مدعیاند تهران قصد انجام حملهای با استفاده از سلاحهای شیمیایی یا مواد رادیواکتیو در واشنگتن دیسی را دارد، تکذیب کردهاند. در همین حال، تلویزیون دولتی ایران مصطفی خوشچشم، تحلیلگر ارشد را نشان میدهد که بهصراحت درباره بهکارگیری جنگ بیولوژیک پنهان علیه غیرنظامیان آمریکایی صحبت میکند.
****
شفاف شو!
فرهیختگان نوشت:
در هفتههای گذشته در برخی رسانهها، اخبار و اطلاعاتی درباره یاشار سلطانی، خبرنگار اصلاحطلب که به افشاگری معروف است، منتشر شد. این اخبار در شبکههای اجتماعی بهویژه از سوی مخالفان این خبرنگار اصلاحطلب بسیار دستبهدست شد. یکی از این خبرها در 19 آبانماه در خبرگزاری فارس منتشر شد. این خبرگزاری با انتشار تصویر یک ملک بسیار لوکس در محدوده دهکده المپیک در شمال غرب تهران نوشت: «منشأ انتشار این تصویر «شبکههای اجتماعی» است.» طبق نوشته فارس، «برخی کاربران» این ملک را به یاشار سلطانی نسبت دادهاند. کاربران شبکه اجتماعی ایکس، ارزش این ملک را «حدود ۱۰۰ میلیارد تومان» تخمین زدهاند و از سلطانی درباره ارتباطش با ملک، نحوه تأمین هزینههای احتمالی خرید آن و وضعیت محل سکونتش پرسیدهاند. البته اگر آن تصویر، دقیقاً ملک مذکور باشد قیمتش حداقل چند ده میلیارد تومان بالاتر از آن چیزی است که در شبکههای اجتماعی منتشر شده است. در گزارش فارس اشاره شده که «انتشار تصاویر بهتنهایی مالکیت ملک یا ارزش واقعی آن را اثبات نمیکند»؛ البته سلطانی هم واکنشی نسبت به این ادعا نداشته است. اما آنچه این موضوع را کمی تأملبرانگیز میکند، خبری است که بیش از یک ماه پیش از آن خبرگزاری مهر در بیستم مهرماه منتشر کرد. این خبرگزاری مبتنی بر «اسناد دقیق» نوشت که «یکی از همکاران رسانهای نزدیک به یاشار سلطانی دستهچک اماراتی تهیه کرده است.»
خبرگزاری مهر این فرد را خانم «مرجان. م» معرفی کرد و بانکی که دستهچک در آن صادر شده را بانک اماراتی Emirates NBD معرفی کرد. به نوشته این خبرگزاری «امارات بر اساس قوانین داخلی خود در صدور دستهچک برای ایرانیان (اتباع ایران) سختگیری ویژهای دارد.» با این توضیح، مهر این سؤال را طرح کرد که «چگونه خانم مرجان. م توانسته چنین دستهچکی را دریافت کند؟»مهر در ادامه پرسشهای دیگری نیز مطرح کرده است از جمله اینکه «قرار بوده چه مبالغی با دستهچک خانم «م» از مبدأ امارات و احتمالاً به مقصد ایران منتقل شود؟ چرا همکار رسانهای یاشار سلطانی باید در این برهه حساس، دستهچک اماراتی داشته باشد؟»
در بین این سؤالات، یک سؤال کمی معنادار بود؛ سؤالی درباره تراستیها که در روزهای پیش از آن، سلطانی درباره آن افشاگری نصفه و نیمهای داشت: «کدام فعالان اقتصادی یا تراستیها برای افتتاح حساب و اخذ دستهچک برای این همکار نزدیک رسانهای، توصیه و سفارش کردهاند؟» «فرهیختگان» صحت این ادعاها را تکذیب و تأیید نمیکند؛ اما فردی که خود را «خبرنگار تحقیقی» معرفی میکند، آگاه است که ذات ژورنالیسم تحقیقی شفافیت است. بههرحال، کسانی که سلطانی را تعقیب میکردند و ادعاهایش را باور، برایشان سؤال و ابهام در این باره پیشآمده است. اکنون به نظر میرسد لازم است او درباره این ادعاها توضیح بدهد تا برای آن دسته از مخاطبانش، صحتوسقم این ادعاها مشخص شود.
****
آیا آیتالله وحید خراسانی انقلابی نبود؟
تقی دژاکام در روزنامه جوان نوشته است:
دوست خوب و برادر بزرگوارم جناب سیدسراجالدین میردامادی که نقاط اشتراکمان اگر بیشتر از نقاط اختلافمان نباشد کمتر هم نیست، درباره رفتار فعالان انقلابی و اصولگرای فضای مجازی پس از درگذشت مرجع عالیقدر تقلید آیتالله وحیدخراسانی توئیتی منتشر کرده است که انگیزه نگارش این یادداشت شد.
ایشان نوشتهاند: «یک اخلاق نادرستی کاربران انقلابی، ولایی، اصولگرا دارند که به تبع آن، رسانههای حکومتی هم همین روش غلط را دنبال میکنند و آن این است که وقتی شخصیت بزرگی، مرجعی، عالمی که هیچ نسبتی با انقلاب و نظام ندارد فوت میکند، بهدروغ آن درگذشته را انقلابی و طرفدار نظام جلوه میدهند. مرحوم آیتالله العظمی حسین وحیدخراسانی «ره» و اعضای بیت ایشان نه حامی و طرفدار نظام و انقلاب بودند و هستند و نه مخالف و معترض به نظام و انقلاب. ایشان یک مرجع تقلید سنتی بود که خود را در تداوم مکتب فقهی مرحوم آیتاللهالعظمی خویی میدانست.»
من در این یادداشت شتابزده برای دقت و اتقان بیشتر، نفیاً یا اثباتاً کاری به مواضع اعضای محترم دفتر ایشان و علاوه بر آن مواضع برخی از کسانی که خود را طرفدار ایشان جا میزنند ندارم. معلوم است و نمونههای بسیار داریم که گاهی طرفداران شخصیتی کندتر یا تندتر از خود او رفتار کردهاند. مگر همه طرفداران امام خمینی مانند خود او انقلابی و سالم و شجاع و زیرک و مسلط بودهاند که از طرفداران دیگر بزرگان دینی و سیاسی کشور چنین انتظاری داشته باشیم؟
اول از همه بگویم این گزاره دوست عزیز ما که انقلابیها و اصولگرایان بهدروغ آقای وحید را حامی و طرفدار نظام جلوه میدهند، خود یک دروغ و یک گزاره اشتباه است. شاید این اشتباه ناشی از این باشد که تصور میکنیم ورود به عرصههای دفاع از انقلاب و نظام، اندازه و تعداد مشخصی دارد که اگر از آن کمتر بود، فرد را از مصادیق این عرصه خارج میکند و برعکس. وگرنه اگر قرار باشد همه آنچه که من روزنامهنگار معمولی از موضعگیریها و رفتارهای این مرجع بزرگ در حمایت و دفاع از انقلاب دیدهام بنویسم حتی در یک صفحه کامل روزنامه هم جا نمیگیرد.
واقعیت این است که همانطور که خداوند در قرآن، ایمان داشتن را دارای درجات و مراتبی میداند، انقلابیگری هم درجات و مراتبی دارد. مسلم است که آقای وحید در عرصه ورود به قیام و انقلاب و دستگیری و شکنجه با شخصیتی، چون مجاهد نستوه آیتالله طالقانی متفاوت است، کما اینکه بسیاری از علما و بزرگان هم در علم و فضل و اهتمام به احیای امر حضرات معصومین علیهمالسلام ممکن است به پای آقای وحید نرسند، اما نفی کامل انقلابیگری از ایشان و نفی کامل تلاش برخی علما از احیای امر معصومین هر دو اشتباه است.




نظراتی كه به تعميق و گسترش بحث كمك كنند، پس از مدت كوتاهی در معرض ملاحظه و قضاوت ديگر بينندگان قرار مي گيرد. نظرات حاوی توهين، افترا، تهمت و نيش به ديگران منتشر نمی شود.